"No puede haber noción de luz si no se ha penetrado en la tiniebla ...."

15 de julio de 2008

A ventá



Sen querelo mirei cara os tellados, pras ventás máis alonxadas de nós. Sentín unha intimidade descoñecida, pois estaba rodeada de extranos, mais eu era a única que miraba para aquela ventá.


Digo aquela ventá porque era a única que chamaba aos meus ollos, aos meus sentidos. O pano branco saía da escuridade e xogaba co vento por riba das nosas cabezas, mais ninguén se decataba, só uns ollos curiosos e tristóns miraban pra ela.


Sentín que alguén, alí enriba, sabía, dalgunha maneira, que eu estaba a mirar pra súa ventá, sentín que era eu e a ventá, e a xente ó meu redor desapareceu, o ruído dos coches, o falar da xente. Mais non era silencio o que eu escoitaba, soamente sabía que a ventá tamén se decatara de min.


Case sen querelo, o meu corpo levoume uns pasos adiante, coma se a atracción que sentíamos a unha pola outra fose máis importante que calquera cousa.


Non sabería dicir se o que nos rodeaba era escuridade, luz ou outra cor, pero os meus ollos vían un aquel estrano e delicioso naquel pano branco, naquela penumbra, naquelas contras entreabertas que se escondían dos mortáis, alí abaixo onde estaba eu.



Non existía o tempo, nin o mundo, soamente esa sensación que se teñe cando un se decata de cousas ás que non debería mirar, en cousas que se agochan ós curiosos, e por algunha estrana razón, só se amosan en determinados momentos.


Mais puoco a pouco volveu a luz, o ruido, a xente, e sen saber por que, a ventá, co seu misticismo, volveu ser coma as demáis.


Ninguén saíu, nin persoa nin animal nin trasno, mais estou segura de que algo había naquela ventá que invitaba a descubrila, a ollar máis pra ela, a sentir esa distnacia do mundo cando ficas cara os tellados, e alá enriba descobres un recuncho un tanto máxico.

No hay comentarios: